Op 5-9-2025 vertrokken Kevin, een australier die ook aan het WK meedeed, en ik vanuit Groningen richting Garda. Na een vlotte stau vrije reis en een haze slaapje op een parkeer plaats in Oostenrijk arriveerden wij zes september op camping Maroadi, welke naast de organiserende zeilvereniging is gelegen. Wij waren er ruim op tijd. Het WK begon pas over 1 week. zodat Kevin kon aan zijn charter boat (sota) kon wennen. Een mogelijk ‘kostbare’ aangelegenheid voor hem, want het was een duidelijk betere boot dan waar hij in Australie mee zeilde. Voor mij zelf had ik een surfplankje meegenomen. Het zeilen op Garda geloofde ik wel. Een vervelende golfslag, te veel wind voor een lichtgewicht, geen shifts en slechts 1 route naar de finish. Het surfen viel tegen. Zwemmen verleer je niet, surfen blijkbaar wel. En het water is koud. Nu was het plankje ook maar 140 liter, dat was een stuk kleiner dan de zogenaamde deur vroeger. Het leverde hier en daar ook spierpijn op. Voor de praktische start van het WK eerst het papieren gedoe en het meten van de boot. Ik had mijn meet certificaat (measurement form) niet mee, maar wel mijn meetbrief (measurement certificate). Zonder meetbrief geen certificaat. Helaas was sinds kort het certificaat verplicht. Gelukkig kon een vriend in Groningen foto’s opsturen van mijn certificaten. Uiteindelijk bleek mijn mast ook 100 gram te licht. Een stuk gereedschap met duck tape aan de mastvoet bevestigd lostte dit probleem echter op. Op 15/9 de eerste twee wedstrijden. Zoals te verwachten meer dan 12 knopen wind. En het zeilen ging beroerd. Een beetje met de kont buitenboord lukte niet. Toch te weinig training de afgelopen week? De volgende ochtend diagnosticeerde ik echter bij mij zelf een klapvoet. Mijn problematisch lopen de afgelopen dagen had ik geweten aan het windsurfen (spierpijn – ach). Mijn duitse buurman op de camping en internist kon mij vertellen dat het om een peritoneus parese ging. Dit verklaarde mijn lichamelijke problemen gisteren. Maar met een dergelijke peritoneus parese kun je natuurlijk wel zeilen, al gaat hangen wat lastig, want je kunt praktisch maar 1 been gebruiken. Deze parese had ik opgelopen door te lang of en te veel met mijn benen over elkaar te zitten in de tent (al Netflix kijkend). De derde dag ging het zeilen lichamelijk al weer beter. Slechts de laatste regatta dag een rustig windje. Daarmee ook meteen een beter resultaat in de bronzen fleet.
Maroadi was weer een prima camping om te vertoeven.
zie voor de wedstrijd verslagen en uitslagen hier.
Vervolgens spullen gepakt en de volgende dag naar Bandol.