Toen ik Sybren vroeg of hij tijd en zin had om op het Zuidlaardermeer te gaan trainen (Ja, echt waar : daar liggen 7, soms 8 OK’s!), vertelde hij mij dat hij die week door Jan Dietmar Dellas uit Oldenburg was getipt voor een wedstrijd op het Uphuser Meer. Deze tip was van het type ‘als jij gaat kom ik ook’. In het kader van ‘hoe meer zielen, hoe meer vreugd’ en ‘Emden is om de hoek, tja waarom ook niet’, heb ik mij toen ook maar ingeschreven voor dit evenement.
Uiteindelijk waren er dus 8 OK’s in geschreven waaronder een aantal ‘Local Heros’ , Jan Dietmar Dellas, Sybren en ondergetekende.
Eenmaal aangekomen op het Uphusermeer kon ik niet anders concluderen dat dat de lokale zeilers gezegend zijn met dit meer om een aantal redenen.
- Ondanks dat het net zo groot is als de Binnenmaas en dus 3 keer in de Kralingse plas lijkt te passen, is het meer zo georiënteerd dat met de heersende windrichtingen er je een upwind/downwind neer kan leggen.
- Ondanks dat de regio bekend staat om meren waar je na 1 weekend een nieuw roer van je verzekering kan claimen en ‘klunen met je boot’ gewoon onderdeel is van wedstrijdzeilen, blijft dit meer bijna overal (waarover later meer) bevaarbaar te zijn .
- De Ems monding is bijna net zo vlak en kaal als Oost-Groningen dus er staan meer windmolens dan (hoge) bomen rond het meer.
- De fietspaden die toegang geven tot het meer zijn breed genoeg om er ook met een auto met trailer over heen te kunnen rijden en ondanks dat ik mij opgelaten voelde stonden er ook nergens borden en/of iemand in een uniform dat dit niet mocht. Het alternatief zou geweest zijn – dat ik mij niet kon voorstellen in een land dat bekend staat op zijn ‘gruendlichkeit’ – dat de lokale wegen de halve breedte van een Nederlandse B-weg hebben; ronduit ongeloofwaardig 😉
Met al deze zegeningen, die duidelijk een invloed hadden op de mindset van de aanwezige deelnemers, heb ik mij zelden ergens zo welkom gevoeld als op dit meer en kon er op dit water ook gewoon goed wedstrijd gezeild worden.
Ondanks dat de eerste dag seinen had voor wind van ZW 30kn+, bleek de invloed van de lokale club dan ook zò groot te zijn dat ze even de wind wat terug geschroefd hadden tot een knoopje of 12-15, waarbij de wind wel af en toe wat uit de bocht leek te vliegen.
Local hero Uwe Kinase wist blijkbaar een stuk beter dan de rest hoe de wind zich precies gedroeg en met hulp van een hele snelle oorspronkelijk uit Nederland afkomstige Strandberg OK wist hij dan ook 2 van de 3 wedstrijden te winnen. Gek genoeg waren alle wedstrijden spannend, uitdagend en leuk voor iedereen die op het water was.
Ondergetekende heeft wat hoofdbrekens gehad gedurende de dag en eigenlijk werkte het plan ‘niet lullen maar hangen’ nog het beste, hetgeen dan ook resulteerde in een 1e plaats in de 2e wedstrijd. Sybren kwam goed mee dus we hebben als Nederlandse vertegenwoordiging even laten merken dat de klasse zeer zeker niet ‘dood’ is bij ons.
’S Avonds werden wij uitgenodigd voor het traditionele ‘Aal-essen’ waarbij het de normaalste zaak van de wereld is dat iedere deelnemer een bord krijg met daarop een hele gerookte paling. (Met daarbij welgemeende excuses dat je ooit eens 3 palingen kreeg maar dat was door de lage paling stand geen optie meer). Nu had ik de dag voor het evenement nog boodschappen gedaan voor mijn moeder bij de lokale Poiesz supermarkt in haar woonplaats waar eenzelfde gerookte paling 18,75 euro moest gaan kosten, dus in combinatie met de (gratis) drank leerde een snelle hoofdrekensom dat het inschrijfgeld van 35 euro inmiddels echt al wel uit kon. (Je bent en blijft Nederlander natuurlijk)
Dag 2 van het evenement zou een dag moeten zijn met minder wind, maar wederom bleek de invloed van de lokale club zo groot te zijn dat ze de wind even wat opgeschroefd hadden tot een knoopje of 11-14, uit het zuidwesten. Na de paling van de avond ervoor had ik toch nog even op de kaart gekeken en ik begon te begrijpen hoe onze lokale held met de rode Strandberg in staat was om zonder al te veel te gijpen zo retesnel bij de onderton kon komen en waarom hij aan de wind nooit zijn zwaard een stukje omhoog hoefde te doen…
Het opschroeven van de wind betekende ook dat de shifts wat opgeschroefd waren. En niets dan hulde aan het uit twee personen (en een half; af en toe was er hulp van de kant voor het leggen van de boeien) bestaande wedstrijd comité en dat ze bijvoorbeeld bij een general recall ten gevolge van een windshift doorstartten onder een ‘P’ vlag ipv de zeilers te straffen met een U of Zwart!
De kwaliteit van de wedstrijden was daarnaast bovengemiddeld goed met zelfs een spreader bij de boventon en een goed gepositioneerde beneden gate! Met een ‘Nikkelen Nelis wedstrijd comité’ voorzien van 2 mini Pioner 310 (bij)bootjes is dat het vermelden waard. Het blijkt dan maar weer eens dat het allemaal niet zo ingewikkeld hoeft te zijn zo lang je het niet te ingewikkeld maakt.
Door de windshifts waren de potten op dag 2 nooit saai en werd er door het hele veld veel stuivertje gewisseld. De laatste race telde dubbel en was niet aftrekbaar (een manier om te voorkomen dat mensen vroegtijdig naar huis gaan). Voor ondergetekende was die laatste race een interessante race omdat ik mogelijk te vroeg gestart was. Uiteindelijk ben ik, toen de X-vlag niet weg ging en toen Jan Dietmar Dellas terug keerde, ook maar terug gevaren om opnieuw te starten. Het gevolg daarvan was dat ik ver dwz (35 seconden terug varen en dan weer aan de wind naar de boventon) achteraan lag.
Met een simpel plan (5 graden header = overstag) en hard werken heb ik mij gedurende de wedstrijd naar een 2e plaats gezeild voor Uwe, de local hero met rode Strandberg, zodat Uwe en ik op ‘punten’ gedeeld eerste stonden. Helaas had ik een 1e plaats te weinig om het evenement te winnen en moest ik genoegen nemen met een 2e plaats overall. Sybren is overall 5e geworden.
Mensen lijken – zo vind ik – nog wel eens te kiezen voor ‘volume’ en schrijven zich in voor evenementen als er veel andere boten zijn. Voor mij was dit evenement een wijze les dat soms ook kleinere evenementen leuk, zo niet leuker, kunnen zijn omdat iedereen met iedereen contact heeft en het evenement een stuk minder ‘anoniem’ is.
Ook blijkt maar weer eens dat ‘on the spot’ beslissingen gemaakt met- of door hulp van gelijkgestemden binnen de klasse leuke verrassingen met veel plezier kunnen opleveren.
De Aal-regatta komt in ieder geval voor mij in 2026 weer op de agenda te staan; een regelrechte aanrader!
Gabor.